( 1 ) نماز امام رضا عليه السلام فرمود : « پس اگر فردى بپرسد كه چرا به نماز مأمور گشتند ، جواب آن است كه در نماز اقرار به مالكيت خداوند است و اين صلاح عموم است ، زيرا در آن رها كردن معبودان ديگر و گذر كردن از همهء آنها و رسيدن به پيشگاه خداوند جبّار است با كمال كوچكى و اظهار ذلّت نيازمندى و خضوع و خشوع ، و اعتراف به بندگى و طلب بخشش از گناهان گذشته ، و نهادن پيشانى بر روى خاك هر روز و هر شب ، تا اينكه بنده هميشه به ياد خدا باشد و او را فراموش نكند و در درگاه او خودباخته و پرهراس و كوچك و حقير و خواهنده و مايل به افزونى دين و دنياى خود باشد ، بعلاوهء انزجار از گناه و تباهى كه در آن است ، و اين عمل مرتب براى او ادامه دارد در شبانه روز ، براى اينكه بنده مدبّر و سرپرست و خالق خود را از ياد نبرد و به فراموشى نسپارد تا كه به ناشكرى و ناسپاسى افتد و طغيان و سركشى كند ، و براى اينكه هميشه در سلك طاعت پروردگار خود باشد و به وظايف بندگى در پيشگاه خدايش قيام كند ، و اين عبادات جلوگير باشد او را از گناهان ، و مانعى براى او باشد از گرايش به فساد و خرابكارى . » « 1 » ( 2 ) نماز معراج مؤمن است و از اين طريق هر متقى مىتواند طلب قرب به خدا بنمايد ، و امام عليه السلام به بعضى از مصالح و حكمتها در تشريع آن استدلال كرده كه به شرح زير است : الف . از فوايد نماز و ثمرات آن اقرار به بندگى مطلق خداى متعال و خالق

--> ( 1 ) همان مأخذ ، ج 2 ، صص 103 - 104 .